در سال دوم پادشاهي « شاه عباس كبير » ، منطقه ي آذربايجان بين عثماني ها و صفويه دست به دست مي شود و سراب به خاطر در مسير حركت عثماني ها به اردبيل قرار گرفتن ، هميشه دستخوش حوادث مختلفي مي شود .  در سال 1027 هجري قمري كه شاه عباس در اردبيل بود « خليل پاشا » به آذربايجان حمله مي برد و در منطقه ي  « سقن سرا » بين نيروهاي يكصد و پنجاه هزار نفري عثماني ها به فرماندهي خليل پاشا و چهل هزار نفري صفويه به فرماندهي « امامقلي خان » و « قرچقاي خان » ، جنگ در مي گيرد و عثماني ها شكست سختي متحمل مي شوند كه يكي از علل مهم پيروزي صفويه در اين جنگ به گواه تاريخ ، همت مردم سراب و ايل شقاقي ساكن در اين ناحيه بوده است . از اواخر دوره ي صفويه ، ايل شقاقي به خاطر كمك به دولت صفويه در شكست عثماني اعتبار خاصي مي يابد و تقريباً از آن تاريخ به بعد ، تاريخ سراب با زندگي شقاقي ها در هم مي آميزد .

     « دكتر ابوالفضل نبئي »  استاد دانشگاه فرودسي مشهد كه از مفاخر سراب مي باشد در مقاله اي ايل شقاقي را اين گونه معرفي مي كند : « شقاقي ها طايفه اي از اكراد هستند كه در زمان « شاه طهماسب صفوي » به خاطر اختلاف با سلطان عثماني ، به شاه طهماسب پناهنده شدند و به تدريج شيعه مذهب و ترك زبان شدند . شاه طهماسب جهت رعايت حال آنها ، شمس الدين ، رئيس اين طايفه را « شمس الدين خان » لقب داد و منطقه ي سراب و بعضي محال ديگر را به او ارزاني داشت . »

منبع: salamsarab.blogfa